Verassend Tendaba

We wilde een verassend Tendaba en dat kregen we ook. Onze 4 dagen Tendaba waren namelijk alles behalve doorsnee. Alles verliep anders dan voorgaande jaren. Het begon direct de eerste dag al. We kwamen door onze alternatieve rit erheen later aan dan gebruikelijk.

De dag erna maakte we in de namiddag een avondJeepsafarie...in een vrachtwagen. Ja je leest het goed, een vrachtwagen. De Jeep was stuk en dus was de enige andere mogelijkheid om de nachtzwaluwen te zien om dan toch maar met z'n 4 in de grote omgebouwde vrachtwagen plaats te nemen. En ja hoor. We zagen er 1. De langstaartnachtzwaluw. Hij bleef braaf midden op de weg zitten om bewonderd te worden. Het heeft altijd wel wat in zo'n natuurreservaat in het pikkendonker.

.

Onze 3 de dag stond totaal in het teken van de boottocht. We hadden ons elektra-motortje mee genomen en wilde deze ook hier uitproberen. Om 9 uur namen we plaats in de iets te grote boot en voeren naar de Bolongs aan de anderekant van de gambiarivier. Al snel bleek dat ons motortje het hier niet echt trok. De boot was te groot en de stroming te sterk. We verplaatste ons met een gemiddelde snelheid van 2 km per uur. Het grote voorbeeld was echter wel dat de vogels bleven zitten. Ze hoorde je gewoon niet aankomen. Wij konden daarom mooie foto's maken en genieten van de vogelgeluiden. Maar toch 2 km per uur is niet erg snel. Dus we besloten toch ook maar een groot deel met de dieselmotor te doen.

.

Halverwegen de tocht zagen we ineens een Wooly-necked stork in de boom zitten. Mathieu's favorite vogel. We schreeuwen in koor STOP tegen de bestuurder. Die schrok zo dat hij bij het achteruit zetten van de motor het hele gevaarte in het water gooit. SHIT. Gelukkig zat de motor vast aan een kabel, maar hij was kletsnat. Gelukkig start hij wel weer, maar de bestuurder zegtnu dat de diesel bijna op is. Wat, hoe komen we dan in godsnaam die Gambia-rivier weer over. Ons motortje trekt dat niet en we hebben maar 1 rooispaan. Nou om een lang verhaal kort te maken. We kramen pas om 3 uur weer terug in het camp. Normaal duurd de boottocht max. 3 uur. Over waard voor je geld gesproken.

.

Onze vogelgids Wandy voelt zij extreem schuldig. Wij proberen hem te kalmeren door te zeggen dat "Things happen in de Gambia". Hij bied ons aan om in de namiddag nog een wandeling te maken naar the airport. Vogelen met onze eigen bus. Wij stemmen in en zitten 's middags in de bus. Hassan rijd en we kijken. Als de avond valt zien we boomvalken jagen op muggen en andere insecten. Echt leuk om te zien. Het wordt donker dus besluiten we terug te gaan. Misschien zien we nog Nachtzwaluwen. En hier ging het mis. Bij het 1ste de beste rijstveldje kwam de bus vast te zitten. Echt vast. Er zat dus niets anders op dan lopen naar het camp. In het dorp werd de plaatselijke bevolking gemobeliseerd om de auto los te trekken. Wat een avontuur. Kan dan helemaal niets gaan zoals geplant hier. Ik zou blij zijn als we weer in Tanji zijn.

Binnenland via de Noord-bank

Ja,ja ik weet het. Ik loop een beetje achter met m'n blog. Natuurlijk is dit niet mijn fout ;) Nee het is te wijten aan iets echts Gambiaans. Bijna alle internetcafe's waar wij de afgelopen maand hebben geinternet zijn aan het verbouwen. Ja, het is een soort keten genaamd Quantum die na een goede maand vol internettende touristen gaat investeren in het intereur. Dat het midden in het touristen seizoen is kan ze niets schelen. SUKKELS Maargoed. ik zit nu weer achter internet en hier het verhaal van onze verassende trip het binnenland in.

.

We hadden bedacht dat we de trip naar tendaba (het binnenland van Gambia) wat moesten aanpassen. Mathieu, onze vaste gast ging namelijk al voor de 3de keer met ons mee en we wilde hem verasasen. We besloten dus met de ferry-pont in Banjul over te steken naar de Noordbank. Die helemaal af te rijden tot Farrafini, daar weer over testeken met de boot en dan een stukje terug naar Tendaba camp. Zo gezegd zo gedaan. De noordbank bleek al snel een goede keuze. Deze pas geasfelteerde weg reed geweldig. We zagen veel nieuwe dingen en stopte een paar keer voor wat vogels.

.

In Farrafini brengen we nog een bezoekje aan de Lumo. Dit is een weekmarkt die georganiseerd wordt door boeren uit de omgeving. Omdat Farrafini op nog geen 3 km van de Senegalese grens ligt, zijn er ook veel frans-sprekende mensen. Na veel gedoe in de haven nemen we de pont naar de overkant en arriveren pas rond 8 uur in Tendaba camp. Het laatste stuk gaat over de oude vertrouwde Pothole weg. Meer kuil dan weg dus. In Tendaba worden we vriendelijk ontvangen, en krijgen de luxste primitieve kamers die ze hebben aan het water.

een Lach en een Traan

Deze week is voor ons best verwarrend. De groep die zou komen is er niet, dus hebben we zeeen van tijd. 1 gast is er echter wel. Dat is Arnold. Hem hebben we uit nederland latenkomen om het stokje van ons over te nemen in Gambia. dat wil zeggen in de tijd dat we er zelf niet zijn. Deze trainingsweek staat dus in het teken van Nieuwe gebieden, en nieuwe mogelijkheden.

.

Tussen al dat vogelen door hebben we ook nog wat tijd vrij weten te maken voor Roheys compound. We hebben daar weer eens een oer Hollands dagje gehouden. Met (Ja, ja) pannekoeken. Dat was weer dikke pret. Grote stapels pannekoeken, overgoten met stroop. Hoe meer stroop hoe beter. Hihihi, het blijven hier zoetbekken.

.

Deze week hebben we ook minder leuk nieuws gehad uit Nederland. Ons Poezekindje is er niet meer. SNIK Snik. Ze had een tumor in haar bekje die te snel groeide. Toen ze niet meer at en er ook nog bloed uit haar bekje kwam was de keus snel gemaakt. IK moet zeggen dat ik erg verdrietig was toen ik dit las. Je bent hier zo hulpeloos ver weg. Je kan niet anders dan Ja of Nee zeggen tegen inslapen. Ons lieve kleine meisybeisy.

kijk eens naar het vogeltje

Ja het is weer tijd voor foto's. Hier komen er weer een paar. Ook bij de oude berichten heb ik nieuwe foto's geplaatst, dus blader ze even door. Adji

Als 1ste hier een foto van alle mooie spulletjes die de Mimpen dames hadden mee genomen. Ze zijn immidels al weer 2 weken weg maar we denken nog steeds regelmatig aan ze.

Relaxing time

Met het vooruitzicht op de komende gasten en dus drukke weken, hebben we besloten om het deze vrije week echt rustig aan te doen. We hebben voor 2 nachten een challet in ons oude vertrouwde Adji's lodge gehuurd. Twee dagen met 24 uur per dag stroom en ja een zwembad.

We organiseren een BBQ en spelen wat met de nintendo. HEERLIJK. Ik heb tevens weer wat foto's klaar gemaakt voor het internet. Ware het niet dat dit internet cafe geen USB poort heeft.

Ja, echt prehistorisch hier. Volgende week beter.

.

Adji

Onze nieuwe tuinslang

Je bent in een tropisch land, dus weet je dat er ook tropische beesten zijn. Zo nu en dan horen we wat comotie. Dat betekent dan een slang. Nou die wordt dan verjaagt en dat was dat.

Vanochtend was het echter anders. Ik zat bij de waterput (bij het stroom) mijn camerakaartjes te back-uppen. Bob had me al gewaarschuwd dat hij iets had zien kruipen. En ja hoor, Ik zag op nog geen meter afstand een wel zeer nieuwsgierig slangenkopje tussen de rotsen uit steken. Als je niet beter zou weten, dan zou je het voor een blaadje aanzien.

.

Hij komt in beweging en ik spring angstig op. Hij blijkt zo'n meter lang en totaal niet bang. De vaart waarmee hij zich voortbeweegt allermeert mijn nog het meest. Ik roep Bob en al snel staat de gehele staff te kijken. Niemand die iets durft te doen. Hij heeft hier waarschijnlijk een nest in de buurt, anders zou hij niet steeds terug komen. Toch raar, ik leef hier in een jongensboek.

.

Ik heb de slang net op internet na gezocht. Het is een Herald snake. Iets wat giftig maar zeker niet dodelijk. Pfff, wat een opluchting.

.

Adji

Eindelijk Foto's

Nou zoals jullie zien is het me gelukt. Eindelijk heb ik wat foto's on-line weten te krijgen. Het is altijd weer een heel gedoe, met UBS-stick etc. Ook de oude berichtjes zijn nu voorzien van foto's. Nou zoals jullie op de foto kunnen zien vermaken wij ons uitermate goed, ondanks de veranderingen in het programma van de komende maand. We hebben wat meer vrij en nemen het er van. Deze foto is gemaakt aan het strand van Sanyang. Wel bekent voor de oude trouwe Gambiabezoeker.

.

Vandaag zijn we lang Baderes compound geweest en hebben daar wat kleding gebracht. Iedereen was er weer blij. Daarna zijn we gestopt bij het schooltje. NANCY where's Nancy.,

Ja klein zusje, ze missen je hier. Het opblaasbare vliegtuig hangt nog steeds trots midden in de klas en ze zijn je nog lang niet vergeten. Leuk.

.

De twee Mimpendames vermaken zich hier uitstekend. Iederedag zegt Lies tegen Chris. "Had jij dat nou ooit gedacht. Wij zijn nu echt in donker Afrika". Onder het genot van een Campari evalueren ze iedere avond de dag, met een grote glimlach. Een groter compliment kunnen we niet krijgen. Nu liggen ze aan het strand, We halen ze aan het einde van de middag weer op.

.

Adji

Waar is de Vliegtuig ANWB

Het gerucht dat we op donderdag avond te horen kregen wordt vrijdagochtend bevestigd.
Het vliegtuig dat de groep vanavond zou op halen komt niet. WAT!!!

Nou je snapt, Paniek onder de gaten. De paniek slaat bij ons ook toe als er niets geregeld blijkt te zijn. Er is geen noodplan voor de 8 gestrande touristen op ons resort. Wat een service. Klootzakken. Nou 8 gasten laat je natuurlijk niet zomaar op straat staan. Dus blijven ze bij ons. Als de grootste schok voorbij is zijn er een aantal die de extra (gratis) dag mooi meegenomen vinden.

Als we 's avonds uit eten gaan bij Mama's visbuffet gaan alle remmen los. Onder het genot van de grote bierpullen hier wordt het als maar gezelliger. Als giegelende tieners stappen de geitenbreiers in de bus die ons terug brengt naar de Picca Laa.

Ze pakken het goed op, Denken we. De volgende dag blijkt echter al snel dat de stemming om te snijden is. We gaan met ze naar Sanyang. Ons paradijsje. Het gaat even goed, maar tijdens de lunch barst de bom. Een aantal gasten willen niet betalen, dus betalen wij en gaan direct terug naar de lodge. Kunnen wij er wat aan doen dat de luchtvaartmaatschappij zijn zaakjes niet goed heeft geregeld.

Om half 5 staan we dan eindelijk op het vliegveld. Er wordt afscheid genomen en uitgezwaait. Toch jammer dat zo'n perfecte 1ste week zo moet eindigen.

Adji

group 1 is in the house

Nou de tijd van prietpraat en latervante is officieel voorbij. De afgelopen week zijn we weer druk in de weer geweest met een groep van Eco. 8 gasten om percies te zijn. Het is nog al een meleerd gezelschap. We hebben een rustige vogelaar, een prikkebeen die achter libelles aan loopt, een die-hard vogeldocter, een fotograverende dame, een eco paartje en ja, ja. Twee geitenbreiers. Twee grapjassen die aan elkaar gewaagt zijn. Gisteren zei 1 van hen brood nuchter na een hele dag vogelen.

"Nou, nou wat een vogels weer vandaag.
Ik hang deze winter thuis geen pindanetje meer op."

Ik dacht dat ik niet meer bij kwam. Wat een humor. Ze hebben het volgens mij allemaal aardig naar hun zin. Alleen 1 klein probleempje deed zich gisteren avond echter voor. We kregen te horen dat de terugvlucht was geschrapt. Motorproblemen??? Zitten wij nog een dag extra met die mensen. Ik hoop dat ze niet teveel dwars gaan liggen want dat verwijzen we ze naar een ander hotel. Wij kunnen er immers ook niets aan doen dat die vlucht niet gaat. Maargoed, vanavond gaan we nog even lekker gezellig met z'n allen uit eten. Vrijdag dus, Mama's visbuffet.
Ik denk dat zondag voor ons een echte traditionele rust dag wordt. Nou als ik er even over na denk. EEn rust week. Geen gasten dus, lang leven het lantervante.

Gambia Goud waard

We zitten al weer in de tweede week van ons verblijf in Gambia. Gambia is weer allerdaags leven voor ons. Wew zitten hier midden op de markt van Serekunda In het enige internetcafeetje dat verbinding heeft. Een klein hokkie van 3 bij 4 met zo'n 15 computers erin geprakt. Het ruikt hier voornamelijk naar zweet, Op de achtergrond horen we het drukken marktleven en the Police live. Moet ook niet gekker worden. Zelfs hier hebben we het druk, druk,druk. Alles moet op oorde zijn voor a.s. vrijdag. Dan komt de 1ste eco groep.

Natuurlijk hebben we weer wat tegenslagen. Zo hebben we tot op hede nog geen kok, en kook ik weer. Balan dus. Nu kan niet nog wel. Maar straks als ik de hele dag met de groep in de weer ben, heb ik geen zin in een warme keuken waar gekookt moet worden voor 10 man. Maargoed, we hebben nog 2 dagen om een alternatief te zoeken. Het voordeel is dat de rest wel goed gaat. De staff draait, de huisjes hebben stroom en water en de koelkast en fornuis werken. Dus ach, laat die groep maar komen. Ik ben er klaar voor.

Wollie geniet nog even van zijn laatste dagen Gambia. Een beetje zonnen en vissen met z'n nieuwe gambiaanse vrienden. Hij heeft (denk ik) een fantastische tijd gehad, vol nieuwe ervaringen, tegenstellingen en grote vakantieverhalen. Kortom een tevrede klant.
Adji

Back in Gambia

Jaaaaaa, daar ben ik dan, Naar een dikke week Gambia. Eindelijk weer een keer on-line. Ik zit net door m'n dagboekje te bladeren om een leuke passage op te zoeken voor de blog. Ik heb al zo veel geschreven. Het lijkt wel of ik er al maanden ben. Helaas kunnen we nog geen foto's erbij zetten. Maar toch, Hier een kleine inpressie van de 1ste week.

6 Oktober
Na een kort nachtje betrap ik mezelf erop dat ik al bij de 1ste zonnestralen naar buiten wil rennen. WE ZIJN ER WEER. Het land van handjes schudden en prietpraat, Toeterende auto's en rood zand. Na ons ontbijt stappen we in een locale taxi naar Rohey. Wollie kijkt z'n ogen uit. Dus dit is Gambia. Eenmaal bij Rohey worden we met open armen ontvangen. Veel oude bekende en "hello how are you's " Wollie maakt voor het 1ste kennis met het echte Afrikaanse leven. Hij kijkt nieuwsgierig en een tikje gegeneert in de rondte. Dat die mensen zo kunnen leven. Ja en dan in de Ferrari naar Tanji. Nu moet je weten dat Ferrari in Gambia een heeeeele oude auto betekend. Dus de 1ste stop is ... de Garage. Het komplete voorwiel incl. behuizing moet even vervangen worden. Door een nog oude ogend exemplaar. Wollie lacht schaapachtig. Hij kan het niet meer verwerken. Na een half uur sleutelen rijden we weer. Op naar huis. Op naar de PiccaLaa. Een vissersdorpje uit duizenden. Wollie ziet de charme nog niet. Dat komt denk ik door de visgeur hier.

13 Oktober
Vannacht heeft men de maan gezien. De maan waar het hele Gambiaanse volk al een maand lang naar uit heeft gekeken. Nieuwe Maan. Het einde van de Rammadan, Het einde van de vasten maand. Tijd voor het suikerfeest Koriteh. Rond 1 uur s' middags rijden we opgedoft en al naar Rohey. Wolli heeft in Banjul een schitterende jurk gekocht, en vermaakt zich er nu uitstekend in. Tot de lunch gaat alles z'n gebruikenlijke gangetje bij Rohey. Kinderen spelen, vrouwen koken en mannen maken Ataya (thee). Daar komt de lunch. Lamb (schaap) Yassa (met peper). Heerlijk. Tenimste, dat vindt ik. De heren denken er anders over. Dat is dan hun probleem. Ik eet gewoon voor 3 man. Na de lunch komen de kids voor hun Salibo. Mooi aangekleed vragen ze om geld/snoep. Wij hebben dit jaar een fantastische Salibo van Wollies VW importeur. Kleine Keversleutelhangers. Als je aan de onderkant drukt gaan de koplampjes branden. 1 groot succes. Wollie is sinterklaas, en dat bevalt hem wel. Foto links, foto rechts. Iedereen is blij, dus een perfecte dag.
Adji

VAKANTIE IN GAMBIA

Lieve luitjes in holland
Hier een klein berichtje uit een internetcafe in Gambia.Het is zeer warm hier en wij doen op een dag niet veel Wel word er aan de huisjes en waterpomp gewerkt maar op een tempo die heel laag is. Te warm soms is het tegen de 40 graden aan Wel veel smeren en water drinken.
De tijd vliegt het is al weer woensdag en morgen ga ik met bob en angelique een jurk kopen.
a.s zaterdag of zondag vieren wij het einde mee van de ramadan Wij zijn uitgenodigd bij Peter zijn vrouw hier in Gambia Een echte grote familie hier in Gambia Ik geloof 25 man wel gezellig het word een groot feest , a,s vrijdag ga wij samen met nog een stelletje op vogelsafari Heel vroeg op pad de bush -bush in wat achter ons ligt Spannend Er zij hieer heel veel vogels + ongedierte zoals spinnen mieren kevers muggen en viegen maar alles wendt,
Het is hieer erg mooi en kom totnu toe tijd te kort Ik moet nog vissen de rivier loopt achter ons.
Nog geen tijd Nu luitjes in het koude holland groetjes en kusjes van
Wolter (gambiagroentje) , Angelique(reisleidster ) en Bob ( taxi-drver)

Dierendag?

Nou, ieder normaal denkend mens kan zich voorstellen hoe het er nu hier in huizen Toubab aan toe gaat. TOTALE CHAOS. 1 dag voor vertrek is dierendag het laatste waar we aan denken.
.

*Heb ik alles, Niets vergeten?

*Hhoo shit, ik mis nog.

*Hebben we die dinges nog geregeld?

*Maar dat zou jij toch doen?

*Moet ik dan alles regelen?

.

En zo voort, enzovoort. De koffers zijn inmiddels gesloten en er licht nog steeds het één en ander naast. Helaas, To Bad. We hebben denk ik al zo'n 15 kg overgewicht, maal 5 euro per kilo. Jip, dat wordt weer kassa op Schiphol.

En ondertussen kijkt de poes me verdrietig aan. Ze kan nu niet meer in de koffer kruipen dus kruipt ze maar op schoot. Of poezen voelen dat ze achter gelaten worden? ZEKER WETEN. Ze slapen al de hele week op bed. Alle twee. Jip, een gezellige boel hier. De keuken is veranderd in een kleine dierenwinkel. Kattegrind, blikjes en brokjes.

Het voordeel van een tijdje naar Gambia is dat je (voor dat je weg gaat) je huis moet opruimen. Een soort na-jaars schoonmaak. Alles ruikt fris en fruitig. Jammer dat we morgen al weg gaan. Maar gelukkig kunnen de poezenkindjes er nog even van genieten. Zal ik ze vanavond dan toch maar verwennen met een laatste (dierendag) maal. Tonijn.

Adji

Op de handen af te tellen.

JA, ze zijn d'r. De tickets. Dat betekend dat we de vertrek datum nu op onze handen kunt aftellen. Nog 10 nachtjes slapen en dan is het zover. Hhhooooo.

Wegrennen

Ieder jaar gebeurt het weer. Het is al bijna zover. Wij moeten nog zo veel doen. Gaan we het wel op tijd redden. En dan gaat ma Scholtz ook nog verhuizen. Kortom, de stress slaat genadeloos toe. Er ligt nog een hele berg werk dat moet worden gedaan. Dat nooit afkomt, omdat we telkens worden afgeleid. Uit ervaring weten we dat daar maar 1 oplossing voor is.

WEGRENNEN.

We hebben dus een voor midweekje een luxe bungalow in het bos gehuurd. Niemand weet het te vinden (zelfs wij moesten zoeken).

.

Telefoon uit, computers mee en kop in het zand. Tussen het werk door wandelen we in het bos, genieten van ons privé bubbelbad en nemen een duikje in het subtropische zwemparadijs.

.

Wist je trouwens dat de heide schitterend zijn als ze bloeit.

En zie daar. Het is vandaag maandag en bijna al het werk is verricht. We zijn weer thuis en bijna niemand heeft ons gemist. We horen hier en daar wel: Gho ik dacht dat jullie al weg waren. Zo zie je maar weer, voor alles is een oplossing. Wie had dat gedacht.

Ramadan en Lariam

Ja de tijd vliegt voorbij. De afgelopen week is er weer heel wat gebeurt. Zo is bijvoorbeeld de RAMADAN afgelopen woensdag begonnen. De ramadan gaat van start met de vastenmaand. Dit is een maand van bezinning en medeleven. Jonge kinderen, zwangere vrouwen en reizigers doen niet mee aan de vastenmaand.

Er word in de vasten maand niets gegeten of gedronken tussen zonsopgang en zonsondergang. Ook roken, vloeken en sex zijn taboe. Bij deze wens ik iedereen die nu aan het vasten is veel sterkte en geluk.

Ik kan me heel goed voorstellen dat al die vastende mensen inmiddels al een beetje licht in hun hoofd zijn. Zich niet helemaal zichzelf voelen. Nou, zo voelen wij ons ook op het moment. En we vasten niet eens. Waarom wij ons dan toch een beetje verward voelen? Nou... Wij zitten nu 3 weken voor vertrek en zijn dus begonnen met onze anti-malaria kuur.

Lariam. Iedereen die ervaring heeft met dit medicijn weet waar ik het over heb. Even voor de leken onder ons. Laat ik zeggen dat de bijwerkingen dusdanig erg zijn dat je gaat twijfelen of je het wel moet innemen.

• diarree
• evenwichtstoornissen
• haaruitval
• koorts
• huiduitslag
• hartfrequentie afnamen
• psychoses
• Leverperforatie

Maargoed, malaria is erger. Daar ga je namelijk gewoon dood aan als je het niet behandelt. En ach, de ergste bijwerkingen die wij hebben zijn nachtmerries op de dag van innamen. Dus 1 keer per week. Dat kan onze pret niet drukken.

Pre-inpakken

Het begint nu echt op te schieten. Nog 23 nachtjes en dan mogen we weer. We hebben van de week een enorme nieuwe koffer gekocht. Echt gif groen. Hij is echt spuug lelijk. Weten we in ieder geval zeker dat niemand anders er met onze koffer vandoor gaat. Het is ook handig bij de bagageband. Je ziet direct dat je koffer er aan komt. Wij hoeven niet steeds op de labels van iedere zwarte koffer te kijken. Handig dus.

Ik ben ook stiekem al begonnen met Pre-inpakken. Badkleding, zomerjurkjes, klamboe en zaklamp. Kortom alles wat we hier nu niet meer gebruiken. De medicijnen/EHBO tas puilt ook al uit van de vitaminen pillen en verbandjes. Bob is voor een prefentief bezoekje langs de huisarts geweest. Zo hopen we bob's reeskak onder controle te houden dit jaar.

Gisteren heb ik de stoute schoenen maar eens aangetrokken en ben naar de kapper geweest om alles er weer af te laten knippen. Lekker kort en luchtig. Hoef ik straks in Gambia niet perse iedere ochtend onder de KOUDE douche om mijn haar in model te krijgen. Ja daar is over na gedacht. Bob is volgende week aan de beurt. Dan ga ik hem eigen handig millimeteren met de tondeuce.

Adji

Afsluiting De Breek

Het was me wel weer een Oer-Hollandse zomer dit jaar. Regen, wind, hagel. Ja, de dagen boven de 30 graden waren op 1 hand te tellen. En dan heb je toch wel een beetje een probleem als buitenbad. Toch verbaasde het me iedere keer weer als er kinderen klappertandend aan het bad stonden.

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver. Tijd om af te zwemmen voor het A, B en C diploma. Na een kleine bui in de ochtend bleef het de rest van de dag gelukkig droog. We hadden gezellige muziek en 2 maffe clowns die het hele gebeuren opvrolijkte. De kinderen hadden het na hun zin. En ja, alle 60 afzwemmertjes hebben hun diploma gehaald. Een betere afsluiting van het seizoen kun je niet wensen.

's Avonds zijn we nog heerlijk uit eten geweest met het hele team. We hadden onze oude vriend Semhar een traditionele Ethiopische bruidsmaaltijd laten bereiden. Dat was natuurlijk Shocking. Met je handen eten, HEET, op een klein krukje zitten, bier uit een kokosnoot. Hihihihi.

Nu het zwembad seizoen officieel achter de rug is kan ik me helemaal gaan storten op de voorbereidingen voor Gambia.

Bubba

VoorPret

Er even een paar maandjes per jaar tussen uit gaat niet vanzelf. Het klinkt voor veel mensen misschien als een droom, MAAR... Er moet zo veel geregeld worden voor dat de echte pret begint.

• Waar halen we een goedkope ticket vandaan?
• Moeten we geen inentingen halen, en malariatabletten?
• Wat moet er vooruit verscheept worden?
• Wie zorgt er voor onze twee poezenkindjes?
• Wie gaat er in het huis/zorgt er goed voor?
• Is alles geregeld met de gasten die gaan komen?
• Hoe verwijs je de post ook al weer naar een ander adres?
• Worden alle rekeningen wel betaald als we weg zijn?

Kortom vragen genoeg, dus het regelen kan beginnen. De 1ste vier punten hebben we inmiddels al achter de rug. Jaaa, ook de inentingen hebben we vanochtend vroeg gehaald. Weer een dikke 130 euries lichter. Het lijkt wel of ze ieder jaar een nieuwe vaccinatie er bij bedenken voor ons.

We waren gezellig samen met Wolter. Ons Gambiagroentje. Het wordt zijn eerste keer. Hij is vol van zijn reis naar donker Afrika. Jaaaa, aan hem gaan we nog heel wat plezier beleven.

Nou de nieuwe Blog is bij deze geopend, kortom de voor pret kan officieel van start gaan.

Adji