Waar is de Vliegtuig ANWB

Het gerucht dat we op donderdag avond te horen kregen wordt vrijdagochtend bevestigd.
Het vliegtuig dat de groep vanavond zou op halen komt niet. WAT!!!

Nou je snapt, Paniek onder de gaten. De paniek slaat bij ons ook toe als er niets geregeld blijkt te zijn. Er is geen noodplan voor de 8 gestrande touristen op ons resort. Wat een service. Klootzakken. Nou 8 gasten laat je natuurlijk niet zomaar op straat staan. Dus blijven ze bij ons. Als de grootste schok voorbij is zijn er een aantal die de extra (gratis) dag mooi meegenomen vinden.

Als we 's avonds uit eten gaan bij Mama's visbuffet gaan alle remmen los. Onder het genot van de grote bierpullen hier wordt het als maar gezelliger. Als giegelende tieners stappen de geitenbreiers in de bus die ons terug brengt naar de Picca Laa.

Ze pakken het goed op, Denken we. De volgende dag blijkt echter al snel dat de stemming om te snijden is. We gaan met ze naar Sanyang. Ons paradijsje. Het gaat even goed, maar tijdens de lunch barst de bom. Een aantal gasten willen niet betalen, dus betalen wij en gaan direct terug naar de lodge. Kunnen wij er wat aan doen dat de luchtvaartmaatschappij zijn zaakjes niet goed heeft geregeld.

Om half 5 staan we dan eindelijk op het vliegveld. Er wordt afscheid genomen en uitgezwaait. Toch jammer dat zo'n perfecte 1ste week zo moet eindigen.

Adji

group 1 is in the house

Nou de tijd van prietpraat en latervante is officieel voorbij. De afgelopen week zijn we weer druk in de weer geweest met een groep van Eco. 8 gasten om percies te zijn. Het is nog al een meleerd gezelschap. We hebben een rustige vogelaar, een prikkebeen die achter libelles aan loopt, een die-hard vogeldocter, een fotograverende dame, een eco paartje en ja, ja. Twee geitenbreiers. Twee grapjassen die aan elkaar gewaagt zijn. Gisteren zei 1 van hen brood nuchter na een hele dag vogelen.

"Nou, nou wat een vogels weer vandaag.
Ik hang deze winter thuis geen pindanetje meer op."

Ik dacht dat ik niet meer bij kwam. Wat een humor. Ze hebben het volgens mij allemaal aardig naar hun zin. Alleen 1 klein probleempje deed zich gisteren avond echter voor. We kregen te horen dat de terugvlucht was geschrapt. Motorproblemen??? Zitten wij nog een dag extra met die mensen. Ik hoop dat ze niet teveel dwars gaan liggen want dat verwijzen we ze naar een ander hotel. Wij kunnen er immers ook niets aan doen dat die vlucht niet gaat. Maargoed, vanavond gaan we nog even lekker gezellig met z'n allen uit eten. Vrijdag dus, Mama's visbuffet.
Ik denk dat zondag voor ons een echte traditionele rust dag wordt. Nou als ik er even over na denk. EEn rust week. Geen gasten dus, lang leven het lantervante.

Gambia Goud waard

We zitten al weer in de tweede week van ons verblijf in Gambia. Gambia is weer allerdaags leven voor ons. Wew zitten hier midden op de markt van Serekunda In het enige internetcafeetje dat verbinding heeft. Een klein hokkie van 3 bij 4 met zo'n 15 computers erin geprakt. Het ruikt hier voornamelijk naar zweet, Op de achtergrond horen we het drukken marktleven en the Police live. Moet ook niet gekker worden. Zelfs hier hebben we het druk, druk,druk. Alles moet op oorde zijn voor a.s. vrijdag. Dan komt de 1ste eco groep.

Natuurlijk hebben we weer wat tegenslagen. Zo hebben we tot op hede nog geen kok, en kook ik weer. Balan dus. Nu kan niet nog wel. Maar straks als ik de hele dag met de groep in de weer ben, heb ik geen zin in een warme keuken waar gekookt moet worden voor 10 man. Maargoed, we hebben nog 2 dagen om een alternatief te zoeken. Het voordeel is dat de rest wel goed gaat. De staff draait, de huisjes hebben stroom en water en de koelkast en fornuis werken. Dus ach, laat die groep maar komen. Ik ben er klaar voor.

Wollie geniet nog even van zijn laatste dagen Gambia. Een beetje zonnen en vissen met z'n nieuwe gambiaanse vrienden. Hij heeft (denk ik) een fantastische tijd gehad, vol nieuwe ervaringen, tegenstellingen en grote vakantieverhalen. Kortom een tevrede klant.
Adji

Back in Gambia

Jaaaaaa, daar ben ik dan, Naar een dikke week Gambia. Eindelijk weer een keer on-line. Ik zit net door m'n dagboekje te bladeren om een leuke passage op te zoeken voor de blog. Ik heb al zo veel geschreven. Het lijkt wel of ik er al maanden ben. Helaas kunnen we nog geen foto's erbij zetten. Maar toch, Hier een kleine inpressie van de 1ste week.

6 Oktober
Na een kort nachtje betrap ik mezelf erop dat ik al bij de 1ste zonnestralen naar buiten wil rennen. WE ZIJN ER WEER. Het land van handjes schudden en prietpraat, Toeterende auto's en rood zand. Na ons ontbijt stappen we in een locale taxi naar Rohey. Wollie kijkt z'n ogen uit. Dus dit is Gambia. Eenmaal bij Rohey worden we met open armen ontvangen. Veel oude bekende en "hello how are you's " Wollie maakt voor het 1ste kennis met het echte Afrikaanse leven. Hij kijkt nieuwsgierig en een tikje gegeneert in de rondte. Dat die mensen zo kunnen leven. Ja en dan in de Ferrari naar Tanji. Nu moet je weten dat Ferrari in Gambia een heeeeele oude auto betekend. Dus de 1ste stop is ... de Garage. Het komplete voorwiel incl. behuizing moet even vervangen worden. Door een nog oude ogend exemplaar. Wollie lacht schaapachtig. Hij kan het niet meer verwerken. Na een half uur sleutelen rijden we weer. Op naar huis. Op naar de PiccaLaa. Een vissersdorpje uit duizenden. Wollie ziet de charme nog niet. Dat komt denk ik door de visgeur hier.

13 Oktober
Vannacht heeft men de maan gezien. De maan waar het hele Gambiaanse volk al een maand lang naar uit heeft gekeken. Nieuwe Maan. Het einde van de Rammadan, Het einde van de vasten maand. Tijd voor het suikerfeest Koriteh. Rond 1 uur s' middags rijden we opgedoft en al naar Rohey. Wolli heeft in Banjul een schitterende jurk gekocht, en vermaakt zich er nu uitstekend in. Tot de lunch gaat alles z'n gebruikenlijke gangetje bij Rohey. Kinderen spelen, vrouwen koken en mannen maken Ataya (thee). Daar komt de lunch. Lamb (schaap) Yassa (met peper). Heerlijk. Tenimste, dat vindt ik. De heren denken er anders over. Dat is dan hun probleem. Ik eet gewoon voor 3 man. Na de lunch komen de kids voor hun Salibo. Mooi aangekleed vragen ze om geld/snoep. Wij hebben dit jaar een fantastische Salibo van Wollies VW importeur. Kleine Keversleutelhangers. Als je aan de onderkant drukt gaan de koplampjes branden. 1 groot succes. Wollie is sinterklaas, en dat bevalt hem wel. Foto links, foto rechts. Iedereen is blij, dus een perfecte dag.
Adji

VAKANTIE IN GAMBIA

Lieve luitjes in holland
Hier een klein berichtje uit een internetcafe in Gambia.Het is zeer warm hier en wij doen op een dag niet veel Wel word er aan de huisjes en waterpomp gewerkt maar op een tempo die heel laag is. Te warm soms is het tegen de 40 graden aan Wel veel smeren en water drinken.
De tijd vliegt het is al weer woensdag en morgen ga ik met bob en angelique een jurk kopen.
a.s zaterdag of zondag vieren wij het einde mee van de ramadan Wij zijn uitgenodigd bij Peter zijn vrouw hier in Gambia Een echte grote familie hier in Gambia Ik geloof 25 man wel gezellig het word een groot feest , a,s vrijdag ga wij samen met nog een stelletje op vogelsafari Heel vroeg op pad de bush -bush in wat achter ons ligt Spannend Er zij hieer heel veel vogels + ongedierte zoals spinnen mieren kevers muggen en viegen maar alles wendt,
Het is hieer erg mooi en kom totnu toe tijd te kort Ik moet nog vissen de rivier loopt achter ons.
Nog geen tijd Nu luitjes in het koude holland groetjes en kusjes van
Wolter (gambiagroentje) , Angelique(reisleidster ) en Bob ( taxi-drver)

Dierendag?

Nou, ieder normaal denkend mens kan zich voorstellen hoe het er nu hier in huizen Toubab aan toe gaat. TOTALE CHAOS. 1 dag voor vertrek is dierendag het laatste waar we aan denken.
.

*Heb ik alles, Niets vergeten?

*Hhoo shit, ik mis nog.

*Hebben we die dinges nog geregeld?

*Maar dat zou jij toch doen?

*Moet ik dan alles regelen?

.

En zo voort, enzovoort. De koffers zijn inmiddels gesloten en er licht nog steeds het één en ander naast. Helaas, To Bad. We hebben denk ik al zo'n 15 kg overgewicht, maal 5 euro per kilo. Jip, dat wordt weer kassa op Schiphol.

En ondertussen kijkt de poes me verdrietig aan. Ze kan nu niet meer in de koffer kruipen dus kruipt ze maar op schoot. Of poezen voelen dat ze achter gelaten worden? ZEKER WETEN. Ze slapen al de hele week op bed. Alle twee. Jip, een gezellige boel hier. De keuken is veranderd in een kleine dierenwinkel. Kattegrind, blikjes en brokjes.

Het voordeel van een tijdje naar Gambia is dat je (voor dat je weg gaat) je huis moet opruimen. Een soort na-jaars schoonmaak. Alles ruikt fris en fruitig. Jammer dat we morgen al weg gaan. Maar gelukkig kunnen de poezenkindjes er nog even van genieten. Zal ik ze vanavond dan toch maar verwennen met een laatste (dierendag) maal. Tonijn.

Adji